Στη σημερινή εκδήλωση τιμούμε έναν ήρωα, στο πρόσωπο του οποίου αντικατοπτρίζεται και η συνολική προσφορά των Μυλοποταμιτών συντρόφων του και είναι ιδιαίτερη τιμή για μένα που έλαχε η πρόσκληση να ιχνογραφήσω τον ήρωα Ιωάννη Σωπασή ή Κούβο. Ο Ιωάννης Δημητρίου Σωπασής, συνδέθηκε με την επαναστατική δράση στον Μυλοπόταμο και με την υπεράσπιση της μονής Αρκαδίου το 1866. Η αξιομνημόνευτη πορεία του, από το κίνημα του Μαυρογένη και τη ζωή του χαΐνη έως τη φυλάκιση στην εξορία, την απόδραση και την επιστροφή στην Κρήτη, εξηγεί το κύρος που είχε αποκτήσει ανάμεσα στους συναγωνιστές του. Η ηρωική του συμμετοχή του στην πολιορκία της Μονής και ο μαρτυρικός θάνατός του στη Μέση Ρεθύμνου, διατήρησαν τη μνήμη του αναλλοίωτη τόσο στην τοπική ιστοριογραφία όσο και στη λαϊκή παράδοση. Με τη δική του διαδρομή συνδέεται η συλλογική προσφορά των αγωνιστών από τα Λιβάδια, τα Ζωνιανά και την Κράνα, οι οποίοι τον ακολούθησαν στη μαρτυρική πορεία προς το Αρκάδι. Εδώ θα μπορούσαμε να πούμε ότι αν ο Ιωάννης Σωπασής δεν έμπαινε στο πάνθεον των ηρώων που θυσιάστηκαν μαζικά στην Μονή Αρκαδίου, σίγουρα η προσφορά του και η αυτόνομη ηρωική του φιγούρα θα έμενε αναμφίβολα πολύ ισχυρότερη και σημαντικότερη.Ο Σωπασής καταγόταν από την οικογένεια των Σωπασήδων των Λιβαδίων Μυλοποτάμου. Ο πατέρας του, Δημήτριος, φέρεται να εγκαταστάθηκε μετά τον γάμο του στα Χελιανά, όπου δημιούργησε την οικογένειά του. Άλλη εκδοχή τον θέλει γεννημένο στα Λιβάδια το 1830. Σε νεαρή ηλικία παντρεύτηκε τη Μαγδαληνή Κόκκινου, κόρη του ιερέα Νικολάου Κόκκινου, του θρυλικού παπα-Κρανιώτη, και εγκαταστάθηκε στην Κράνα. Από τον γάμο τους απέκτησαν έναν γιο, τον Δημήτριο.Οι περιγραφές της εποχής τον παρουσιάζουν ως άνδρα ξανθό, επιβλητικό, με περήφανο παράστημα και πρόσωπο σημαδεμένο από σπαθιά. Το προσωνύμιο «Κούβος» φαίνεται να συνδέεται με τη χαρακτηριστική περπατησιά του και το πως εφορμούσε κατά των εχθρών. Η οικονομική του κατάσταση, με χωράφια και αιγοπρόβατα, θα του επέτρεπε να αφοσιωθεί στο νοικοκυριό και στην οικογένειά του. Ωστόσο, η επιθυμία για την απελευθέρωση της Κρήτης από την οθωμανική κυριαρχία και την ένωσή της με την μητέρα Ελλάδα τον οδήγησε στην επαναστατική δράση. Η αφετηρία αυτής του της δράσης τοποθετείται στο 1858, στο επαναστατικό κίνημα του Μαυρογένη, όπως έμεινε γνωστό. Η τοπική επαναστατική επιτροπή, που είχε έδρα την Επισκοπή Μυλοποτάμου, του ανέθεσε να αντιμετωπίσει ισχυρούς Οθωμανούς που δρούσαν στον Μέσα Μυλοπόταμο. Στο πλαίσιο της αποστολής αυτής, ο Γιάννης Σωπασής και ο αδελφός του Γεώργιος ή Τριτσέτος, έστησαν ενέδρα σε έναν Οθωμανό λοχαγό, τον Μεχμέτ, και στον έφιππο χωροφύλακα που τον συνόδευε. Το περιστατικό τοποθετείται κοντά στα Απλαδιανά στην περιοχή του Δοξαρό. Σύμφωνα με τις πηγές, οι δύο αδελφοί ζήτησαν από τους έφιππους να παραδώσουν τα ξίφη τους. Τότε ο Οθωμανός αξιωματικός τους όρκισε λέγοντας: Μα την κοινωνία σας πάρτε τα όπλα μας και χαρίστε μας τη ζωή. Ο όρκος ήταν βαρύς και τα αδέρφια τον σεβάστηκαν αλλά, όταν ο Σωπασής έπιασε τη θήκη του ξίφους, ο αξιωματικός τον χτύπησε στο πρόσωπο με τη λεπίδα χαράζοντας τον. Ο Κούβος πυροβόλησε και σκότωσε τον αξιωματικό, ενώ τραυμάτισε τον συνοδό του στο χέρι. Ο αδελφός του, ωκυπωδέστατος, δηλαδή γοργοπόδαρος όπως τον αναφέρει ο Βενιέρης, καταδίωξε και συνέλαβε τον τραυματία, τον οποίο μετέφεραν στα Χελιανά και περιποιήθηκαν τα τραύματα του. Έπειτα από δεκαπέντε ημέρες τον οδήγησαν στους Κουμπέδες, έξω από το Ηράκλειο, και τον άφησαν ελεύθερο. Μετά το επεισόδιο αυτό, ο Σωπασής ανέλαβε την ευθύνη και, καταζητούμενος πλέον, κατέφυγε στα δύσβατα μέρη του Ψηλορείτη, όπου έζησε ως χαΐνης. Η δράση του εναντίον των Οθωμανών και η δυσκολία σύλληψής του ενίσχυσαν τη φήμη του. Γι’αυτό ο γενικός διοικητής Κρήτης, Ισμαήλ πασάς, πρότεινε να του χαρίσει τη ζωή εφόσον εγκατέλειπε την ένοπλη δράση και παραδιδόταν. Η πρόταση μεταφέρθηκε μέσω του Μιχάλη Κόρακα και του πεθερού του, παπα-Κρανιώτη και έπειτα από τις παροτρύνσεις τους, ο Σωπασής αποφάσισε να παρουσιαστεί στις αρχές. Η υπόσχεση για τη ζωή του τηρήθηκε, αλλά δεν συνοδεύτηκε από την ελευθερία του καθώς καταδικάστηκε σε ισόβια και φυλακίστηκε στη Ρόδο. Σε μία από τις αφηγήσεις αναφέρονται ως συγκρατούμενοί του οι επίσης Μυλοποταμίτες Ιωάννης Κλίνης, Αριφογιώργης και Γεώργιος Κουτσοκέρης ή Βάμβουκας. Η φυλάκιση δεν ανέκοψε την επιθυμία του να επιστρέψει στον αγώνα. Σύμφωνα με την προφορική παράδοση, ένας φίλος τού πέρασε μια λίμα κρυμμένη σε κομμάτι ψημένου κρέατος ή ψωμιού ώστε να κόψει τις αλυσίδες του. Η απόπειρα απόδρασης απέτυχε και οι αρχές τον μετέφεραν στις ασφαλέστερες φυλακές της Χίου. Εκεί κάτοικοι του νησιού, έχοντας πληροφορηθεί ποιος ήταν, οργάνωσαν τη διαφυγή του. Οι οδηγίες της απόδρασης έφτασαν κρυφά στο κελί του με σημείωμα, το οποίο μία εκδοχή τοποθετεί στο χερούλι μεταλλικού δοχείου, ενός τζισβέ. Ο Σωπασής κατόρθωσε να δραπετεύσει και, αφού κατέφυγε αρχικά σε δάσος, έφτασε στους Βροντάδες, όπου βρήκε φιλοξενία και φροντίδα. Από εκεί το 1863 αναχώρησε με καΐκι για τη Σύρο και κατατάχθηκε στην πολιτοφυλακή του νησιού. Το 1866 η Κρήτη ξεσηκώνεται και πάλι. Η μονή Αρκαδίου αποτελούσε σημαντικό σημείο συγκέντρωσης και οργάνωσης των επαναστατών. Την 1η Μαΐου 1866, σύμφωνα με μαρτυρίες συγκεντρώθηκαν εκεί περίπου 1.500 επαναστάτες και εξέλεξαν πληρεξουσίους των επαρχιών. Πρόεδρος της Επιτροπής Ρεθύμνης αναδείχθηκε ο ηγούμενος Γαβριήλ. Οι επανειλημμένες απαιτήσεις του Ισμαήλ πασά να απομακρυνθεί η επαναστατική επιτροπή από τη μονή, υπό την απειλή καταστροφής της, δεν έγιναν δεκτές. Στο μοναστήρι είχαν καταφύγει και πολλά γυναικόπαιδα από τα γύρω χωριά. Τα κείμενα αναφέρουν συνολικά 964 ανθρώπους, ανάμεσά τους 325 άνδρες, από τους οποίους 259 ένοπλοι. Η είδηση της προετοιμασίας της επανάστασης του 1866 βρήκε τον Σωπασή στη Σύρο. Εκείνος αμέσως ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα της μητέρας πατρίδας και επέστρεψε στην Κρήτη, μετέβη στον Μυλοπόταμο και εντάχθηκε στον αγώνα με τον βαθμό του πεντακοσίαρχου. Συγκρότησε επίλεκτο σώμα από άνδρες των Λιβαδίων, των Ζωνιανών και της Κράνας και κινήθηκε προς το Αρκάδι από τους πρώτους, μετά την επιστολή από την Επαναστατική Επιτροπή Ρεθύμνου που έδρευε στην Μονή μαζί με τον Δημήτριο Βασιλάκη από το Γαράζο: ήλθον ενταύθα προχτές ο 500αρχος Ιωάννης Σωπασής Κούβος και ο 500αρχος Δημήτριος Βασιλακάκης με 45 άντρες. Ειδοποιήθησαν και άλλοι πολλοί καπεταναίοι να ελθουν μετά στρατιωτών και τους αναμένουμε. 7 Νοεμβρίου. Η επαναστατική επιτροπή. Ο πατέρας της Κρητικής Λαογραφίας Παύλος Βλαστός καταγράφει σε άσμα του για την έκρηξη της επανάστασης: Ὁ Κούβος μιά καί τἂκουσε, σέρνει φωνή μεγάλη, -Ὂσοι κί’ ἂν εἲστε Χριστιανοί νά τρέξετε ‘στ’ Ἀρκάδι, Εὐθύς τ’ ἀκολουθήσανε Ἀνωγολειβαδιώτες, 40. ἐξῆντα φτεροπόδιδες καί ξακουστοί παιχνιώτες. Η άφιξη του Κούβου και των Μυλοποταμιτών ενίσχυσε το ηθικό των πολιορκημένων. Ο Σωπασής έδωσε οδηγίες στους άνδρες του και συναντήθηκε με τον ηγούμενο και τους επικεφαλής της επαναστατικής επιτροπής για την οργάνωση της άμυνας. Η επιλογή του Κούβου, όπως και όλων των αμυνόμενων, να παραμείνει στην Μονή παρόλο που έβλεπαν, ότι η θέση άμυνας τους ήταν στρατηγικά αδύναμη, συνδεόταν με την μαρτυρική απόφασή τους να συμμετάσχουν πάση θυσία στην υπεράσπιση της μονής παρά τη μεγάλη υπεροχή των αντιπάλων. Σύμφωνα με την προφορική παράδοση, ο κουραδοκονόμος της μονής Παρθένιος Δασκαλάκης ή Κανακάκης προσέφερε γεύμα στους νεοφερμένους και έδωσε τιμητικά στον Σωπασή την κουτάλα ενός τράγου. Ο Κούβος, που κατά την αφήγηση γνώριζε να «διαβάζει» όπως και οι περισσότεροι βοσκοί ακόμα και σήμερα την κουτάλα, προέβλεψε σε αυτήν την επικείμενη πολιορκία και κάλεσε τους συντρόφους του να πάρουν τα άρματα και να πιάσουν τα ταμπούρια τους στην Μονή. Στις 7 Νοεμβρίου ο Μουσταφά πασάς κινήθηκε από το Ρέθυμνο εναντίον του Αρκαδίου. Οι πηγές αναφέρουν δύναμη 15.000 στρατιωτών και 30 κανονιών οι οποίοι έφτασαν μπροστά στη μονή τα ξημερώματα της 8ης Νοεμβρίου, με επικεφαλής τον Σουλεϊμάν μπέη. Η πολιορκία εξελίχθηκε σε σφοδρή μάχη, με τους υπερασπιστές να προσπαθούν να συγκρατήσουν την πίεση στα τείχη και στις εισόδους. Εδώ ο Κορωναίος γράφει ότι οι πολιορκημένοι είχαν την δυνατότητα δύο φορές το βράδυ της 7ης και της 8ης Νοεμβρίου να εγκαταλείψουν την Μονή καθώς ο κλοιός ήταν ακόμα χαλαρός, όμως εκείνοι είχαν πάρει την απόφαση να μείνουν και να αγωνιστούν, γεγονός που κάνει την θυσία τους ακόμα μεγαλύτερη. Κατά τη διάρκεια της συμπλοκής, αποφασίστηκε να σταλεί έκκληση για βοήθεια στον Κορωναίο και στους επαναστάτες του Μυλοποτάμου και του Αμαρίου καθώς ο κλοιός στένευε. Την αποστολή ανέλαβαν τελικά ο παπα-Κρανιώτης και ο Αδάμ Παπαδάκης από τον Πίκρη με τον Ιωάννη Σωπασή να είναι ένας από τους υπογράφοντες την επιστολή έκκλησης για βοήθεια. Το μήνυμα εξέφραζε την αποφασιστικότητα των πολιορκημένων και την ανάγκη ενίσχυσης: «Είμεθα δυνατοί και δυνάμεθα να ανθέξωμε όπως πρέπει». Οι δύο αγγελιοφόροι διέσπασαν τον κλοιό και μετέφεραν την έκκληση. Ο Παπαδάκης κατόρθωσε να επιστρέψει στη μονή την ίδια μέρα, ενώ ο παπα-Κρανιώτης την επόμενη. Η αναμενόμενη βοήθεια όμως δεν έφτασε εγκαίρως καθώς τα σώματα των Μυλοποταμιτών έμεναν αγκυλωμένα από τους Ηρακλειώτες Οθωμανούς και οι Αμαριώτες παρόλο που έφτασαν στους Αρμούς πέριξ του Αρκαδίου δεν μπόρεσαν να προσφέρουν ουσιαστική βοήθεια λόγω της σφοδρής κακοκαιρίας. Την επόμενη ημέρα οι κανονιοβολισμοί έγιναν εντονότεροι καθώς ο Μουσταφά Πασάς αφηνιασμένος από την αντίσταση των Χριστιανών είχε φέρει το πιο μεγάλο κανόνι της στρατού του που το ονόμαζαν Μπουρμπάδα ή «Κουτσαχείλα» και προκάλεσε ρήγμα στο τείχος. Οι άνδρες του Σωπασή και άλλοι αμυνόμενοι απέκρουσαν όσους μπήκαν στην αυλή και έκλεισαν το άνοιγμα με πέτρες, σανίδια και σακιά γεμάτα σιτάρι. Οι συνεχείς βολές κατέστρεψαν τελικά το θυρόφυλλο της κεντρικής πύλης, επιτρέποντας τη μαζική εισβολή των Οθωμανών. Η μάχη συνεχίστηκε σώμα με σώμα, ενώ η άμυνα διασπάστηκε σε επιμέρους εστίες αντίστασης. Γράφει πάλι η λαϊκή μούσα για την ηρωική μορφή: Ήτο κι’ο Κούβος δυνατός και σέρνει το μαχαίρι για να σκοτώσει τον Πασσά, απού’σερνε τ’ασκέρι Στην μιά του χέρα το σπαθί στην άλλη την πιστόλα χάσκει να φάει την Τουρκιά εκείνηνα την ώρα Τα χέρια του χει στ’ άρματα ‘πάνω στο γιαταγάνι ο νους του πως θα σκοτωθεί καθόλου δεν το βάνει... Τότε ο Κωστής Γιαμπουδάκης, επιστάτης της Μονής, κάλεσε τα γυναικόπαιδα και τους άμαχους να μπουν στην μπαρουταποθήκη επιλέγοντας την υπέρτατη θυσία έναντι της ατίμωσης. Η ανατίναξη της πυριτιδαποθήκης αποτέλεσε και την κορύφωση του δράματος. Σχεδόν όλοι που είχαν συγκεντρωθεί εκεί έχασαν τη ζωή του μαζί όμως και με πολλούς επιτιθέμενους Οθωμανούς που βρίσκονταν κοντά. Η αντίσταση, ωστόσο, δεν έπαψε αμέσως, καθώς τα εναπομείναντα παλληκάρια του Κούβου και άλλοι αγωνιστές συνέχισαν να μάχονται στην τράπεζα, στις αποθήκες και στα κελιά της μονής. Στην δε μοναστηριακή τράπεζα, περί τους 35 αγωνιστές, Μυλοποταμίτες στην πλειοψηφία τους, οι οποίοι είχαν ξεμείνει από πολεμοφόδια, ύστερα από υπόσχεση Οθωμανού αξιωματικού ότι δεν θα πειράζονταν, αποφάσισαν να παραδοθούν. Η υπόσχεση όμως παραβιάστηκε και οι άοπλοι αγωνιστές σφαγιάστηκαν επι τόπου από τους ατάκτους. Ο Παύλος Βλαστός περιγράφει εδώ ότι μετά από δύο έτη που επισκέφθηκε τη μονή για να καταγράψει τα γεγονότα, βρήκε χαραγμένο στην μαρτυρική αυτή τράπεζα τη φράση «Ο Έλλην πίπτει, δεν κύπτει» που κάποιος προφανώς από τους έγκλειστους έγραψε . Όσοι κρατούσαν άλλες θέσεις, βλέποντας την εξέλιξη αυτή, αρνήθηκαν να καταθέσουν αμέσως τα όπλα και παραδόθηκαν μόνο όταν εμφανίστηκε ισχυρό τμήμα τακτικού στρατού. Αμέσως μετά την παράδοση εκτελέσθηκαν στην αυλή ο Φρούραρχος Δημακόπουλος, ο οπλαρχηγός Κ. Δασκαλάκης ο αγωνιστής Ν. Γαληνάκης, Έλληνες εθελοντές καθώς και οι βαριά τραυματισμένοι στο πρόχειρο νοσοκομείο της μονής. Στις 10 Νοεμβρίου, ο Μουσταφά πασάς επέστρεψε στο Ρέθυμνο, καθώς πλησίαζαν επαναστατικές δυνάμεις φοβούμενος μην καταληφθούν τα περάσματα ενώ κατά την αποχώρηση τους οι Οθωμανοί κατέστρεψαν και λεηλάτησαν τα χωριά της διαδρομής τους. Ανάμεσα στους αιχμαλώτους που οδηγούνταν στο Ρέθυμνο βρισκόταν και ο Ιωάννης Σωπασής ο οποίος είχε επιζήσει. Οι καπνοί της μάχης είχαν μαυρίσει το πρόσωπό του και, κατά τις αφηγήσεις, αρχικά δεν αναγνωρίστηκε. Στο χωριό Μέση, όμως, κάποιοι τον αναγνώρισαν(με την παράδοση να αναφέρει ότι ανάμεσα τους ήταν και ο συνεργάτης του Οθωμανού αξιωματικού που είχε περιθάλψει ο Κούβος το 1858) και ζήτησαν από τη φρουρά να τον παραδώσει στα χέρια τους. Ο Σωπασής, υπέστη τρομακτικά βασανιστήρια. Οι Οθωμανοί προχώρησαν στον ακρωτηριασμό του, έσχισαν το στήθος του και ξερίζωσαν την καρδιά του, τον αποκεφάλισαν και εντέλει τον έκαψαν στην κουφάλα ελιάς, φοβούμενοι μην ζωντανέψει. Τόσο τρόμο τους είχε προκαλέσει. Οι χριστιανοί κάτοικοι της Μέσης παρέλαβαν ό,τι απέμεινε από το σώμα του και το έθαψαν στον περίβολο του ναού του Αγίου Ιωάννου. Η λαϊκή ποίηση διατήρησε την εικόνα του καπνισμένου προσώπου, της αναγνώρισης και του θανάτου του: «Ο Κούβος ο περίφημος τ’ όμορφο παλικάρι, σκλάβος επιάσθηκε κι αυτός για του Χριστού τη χάρη. Για δεν τον εγνωρίσανε, ως ήταν τσουδισμένος, κι εις τα μπαρούτια, στην φωτιά ήτανε μαυρισμένος. Στην Μέση, σαν τους πήγανε, έκια τον εγνωρίσαν και τον εξεχωρίσανε και τον εκαταλύσαν». [..] Ζημία δέν ἐγείνηκε ἀνθρώπου εἰς τήν Κρήτη, ὠσάν τοῦ Κούβου τοῦ κυροῦ τοῦ Σωπασο-Δημήτρι. 165. Ὀ γυιός τοῦ ἐξεκίνησε ποῦ τήν Ἀθήνα νἂρθη, γιά τήν ἐλευθερία μας καί εἰς τ’ Ἀρκάδι ἐχάθη.
Η μνήμη του Σωπασή διατηρήθηκε στις τοπικές αφηγήσεις, στην προτομή του στα Λιβάδια και στις εκδηλώσεις τιμής προς τον ίδιο και τους συναγωνιστές του όπως την σημερινή. Το Αρκάδι αναδείχθηκε σε σύμβολο Εθελοθυσίας και αγώνα για την Ελευθερία, γεγονός το οποίο ξεπέρασε τα εθνικά σύνορα αλλάζοντας την οπτική των ξένων δυνάμεων απέναντι στο Κρητικό Ζήτημα και εν τέλει τον ρού της ιστορίς. Οι μνήμες και οι αφηγήσεις για τον Ιωάννη Σωπασή και την ομάδα του, κράτησαν ζωντανή και αδιαμφισβήτητη την ηρωική συμμετοχή του Μυλοποτάμου στους επαναστατικούς αγώνες. Δεν θα μπορούσα να κλείσω την ομιλία αυτή χωρίς να αναφέρω τα ονόματα των Μυλοποταμιτών μαχητών που αποτελούσαν την ομάδα του Ιωάννη Σωπασή με την επιφύλαξη του σφάλματος της ιστορικής έρευνας, όπως μπορέσαμε να διασταυρώσουμε από διάφορες πηγές
Ζωνιανά Γεώργιο Ι. Παρασύρη, Γεώργιο Β.Παρασύρη , Σταυρούλη Παρασύρη, Μανούσο Παρασύρη, Μανόλη Παρασύρη, Σταύρο Παρασύρη, Γεώργιο Νικηφόρο, Χρίστο Νικηφόρο, Αντώνιο Νικηφόρο, Νικόλαο Νικηφόρο, Σταμάτη Μαυρογιάννη, Κίσανδρο Ζερβό, Κωνσταντίνο Ζερβό, Δημήτριο Ζάχαρη, Στυλιανό Ζάχαρη, Γεώργιο Κλίνη, Δημήτριο Ζαχαράκη, Ζαχάρη και Μιχαήλ Σφακιανό, Βασίλειο Σφακιανό. Κράνα Ιωάννης Κουμπαράκης, Γεώργιος Κόκκινος, Ιωάννης Κοκκινος ή Κουνιέρος, Βασίλειος Παπαδάκης, Βασίλειος Πυρίνος, Λιβάδια Καπεταν Δημήτρης Κόκκινος, Κωνσταντίνος Κόκκινος, Ιωάννης Κόκκινος, Μάρκος Κουγιουμτζής, Μιχαηλ Κουγιουμτζής, Εμμανουήλ Κουγιουμτζής, Εμμανουήλ Σύνολος, Γρηγόριος Σύνολος, Κυριάκος Φακιδάρης, Γεώργιος Φακιδάρης, Γεώργιος Φακιδάρης του Μιχαήλ, Γεώργιος Καλυβιανός, Γεώργιος Κοντογιάννης, Εμμανουήλ Χνάρης, Μιχαήλ Χνάρης, Κωνσταντίνος Χνάρης, Γεώργιος Βαρδιάμπασης, Κωνσταντίνος Νύκταρης, Εμμανουήλ Κωστάκης, Ιωάννης Βάμβουκας, Κωνσταντίνος Νύκταρης, Μάρκος Κλαδοβασιλάκης Εμμανουήλ Χναρης, Κωνσταντίνος Γαλανός, Γεώργιος Κιαγιαδάκης τ. Μηνά, Κυριάκος Βαλέργας ή Κ. Βαλέριος ή Κιαγιάς, Ιωάννης Θεοδωρής
ΑΘΑΝΑΤΟΙ Σας ευχαριστώ πολύ


